که ګُلستان او که صحرا لټووم
تا پسې ګرځمه او تا لټووم

دا بې خودي ده که دَ خود انتها
چې پۀ هر څۀ کښې ستا رضا لټووم

ستا دَ تيارو زُلفو دُعا اخلمه
ستا دَ جبين پۀ رڼا تا لټووم

ستا پۀ هوښيارو سترګو ژوند سپارمه
خپل لېوني زړۀ له دوا لټووم

سپرلے خوَرې زُلفې ورېځې کاسې
زۀ پۀ ښائست پسې دُنيا لټووم